چهارشنبه 4 خرداد 1401
خانه آموزش اندازه ی بلوک ها و مقیاس پذیری در ارز دیجیتال

اندازه ی بلوک ها و مقیاس پذیری در ارز دیجیتال

اندازه‌ی بلوک‌های منفرد موجود در بلاک چین می‌تواند به طور بالقوه تاثیری زیادی در سرعت و ظرفیت شبکه داشته باشد‌، اما همیشه روندها در این فانوری در حال  انجام هستند.

همان‌طور که می‌دانید، بلاک چین‌ نام خود را از این واقعیت که بلاک چین‌ها از تاریخچه‌ی بلوک‌هایی که همواره در حال انجام روند بوده و از همین بلوک‌ها تشکیل شده‌اند،‌ گرفته است. بلوک‌ها خود دسته‌ای از داده‌های تراکنش هستند و مقدار داده‌‌ی موجود در هر بلوک همراه با سرعت تولید بلاک چین تعداد معاملات در ثانیه یا TPS های شبکه را تعیین می‌کند. بدیهی است که داشتن نرخ بالای TPS جذابیت بیشتری برای کاربران دارد‌، بنابراین توسعه دهندگان همیشه به دنبال راه‌هایی برای بهبود این معیار هستند.

نرخ واقعی بسته به شرایط شبکه متفاوت است‌، اما بیت کوین در حال حاضر حداکثر در حدود هفت TPS است و اتریوم پانزده TPS که خیلی وضع بهتری نسبت به بیت کوین ندارد. برای مقایسه‌، می‌توان چیزی در حدود ۱۷۰۰ TPS را پردازش کند‌، بنابراین اگر این شبکه‌ها بخواهند به عنوان راه‌حل‌های پرداخت جهانی رقابت کنند‌، بهبودهایی حاصل خواهد شد. از آن‌جا که نرخ TPS زنجیره‌ی بلوک عمیقاً به اندازه‌ی هر بلوک گره خورده است‌، عامل اصلی در یافتن راهی برای پذیرش جریان اصلی خواهد شد. با این حال‌، همان‌طور که خواهیم دید‌، افزایش ساده‌ی؛ اندازه به طور نامحدود تنها یک راه برای نزدیک شدن به مسئله است و فلسفه‌های مختلفی در مورد چگونگی حرکت به جلو وجود دارد.

چه روش هایی در بلاک چین می توانند مقیاس بندی شوند؟

راه حل‌های مقیاس بندی به دو شکل وجود دارد: «داخل زنجیره‌ای» (On-chain scaling) و «خارج زنجیره‌ای» (Off-chain scaling). هر دو طرفدارها و مخالفان خود را دارند؛ اما از هم اکنون‌، هیچ توافق نامه‌ای درباره‌ی آینده امیدوار کننده‌تر وجود ندارد.

مقیاس گذاری روی زنجیره

مقیاس بندی روی زنجیره به فلسفه‌ی تغییر موردی در خود بلاک چین برای سریع‌تر شدن تراکنش‌ها اشاره دارد. به عنوان مثال‌، یک رویکرد در مقیاس‌بندی شامل کاهش مقدار داده‌های استفاده شده در هر معامله است تا معاملات بیشتری در یک بلوک قرار گیرند. این همان چیزی است که بیت کوین با به روزرسانی  (Segregated Witness) یا SegWit)‌) به آن دست یافت. با تغییر نحوه‌ی پردازش داده‌های معامله‌، این گزینه برای بیت کوین امکان پیشرفت چشمگیر در ظرفیت کلی شبکه را فراهم کرد.

روش دیگر برای افزایش بالقوه TPS یک شبکه‌، افزایش میزان تولید بلوک است. اگرچه این امر می‌تواند تا حدی مفید باشد‌، اما محدودیت‌هایی در رابطه با زمان لازم برای انتشار یک بلاک جدید از طریق شبکه وجود دارد. اساساً‌، شما نمی‌خواهید قبل از برقراری ارتباط بلوک قبلی به همه (یا تقریباً) نودهای موجود در شبکه‌، بلوک‌های جدید ایجاد شود‌، زیرا این امر می‌تواند باعث ایجاد توافقاتی شود.

ایجاد ارتباط یکپارچه‌ی بین بلاک چین‌های گسسته روش بالقوه دیگری است که این سیستم‌ها می‌توانند مقیاس‌بندی کنند. اگر زنجیره‌های مختلف بتوانند بین یکدیگر معامله کنند‌، بنابراین هر شبکه مجبور نیست که داده‌های زیادی را اداره کند و باید عملکرد هر یک از آن‌ها بهتر شود. مطمئناً برای اطمینان از دقیق بودن صد درصدی داده‌های ارسالی بین شبکه‌ها‌، به سیستمی نیاز است و این همان کاری است که هم اکنون پروژه‌هایی مانند (Polkadot‌) آن انجام می‌دهند. این بستر با ترکیب چندین زنجیره بومی و همچنین قراردادهای هوشمند‌، امکان مقیاس‌گذاری کل اکوسیستم غیرمتمرکز را پس از اجرای کامل فراهم می‌کند.

سپس یک تکنیک به نام خرد کردن وجود دارد‌، که در آن تراکنش‌ها به «خرد شدن» (shards)‌ تقسیم می‌شوند و نودهای مختلف فقط خرده ریزهای خاصی را تأیید می کنند ، به طور موثر پردازش موازی را انجام می دهند تا سرعت سیستم افزایش یابد. این موضوع می‌تواند در سیستم‌های اثبات کار یا اثبات سهام اعمال شود و قرار است یک جز از (component) اصلی (Ethereum 2.0)  را تشکیل دهد. این امر توانایی بالقوه بهبود ظرفیت و سرعت شبکه را فراهم می‌کند و توسعه دهندگان امیدوارند که شاهد افزایش 100000 TPS در واقعیت باشیم.

از طرف دیگر‌، لازم به ذکر است که چند سال طول می‌کشد تا فرآیند خرد کردن به طور کامل در اتریوم دو اجرا شود‌، مخالفان اظهار داشتند که این امر همچنین باعث ایجاد پیچیدگی و آسیب رساندن به امنیت می‌شود. این موضوع به دلیل این واقعیت است که خرد کردن باعث افزایش «هزینه دوبرابر» در نتیجه حمله می‌شود. مسئله این است که برای به دست آوردن خرده‌های منفرد منابع کمتری نسبت به انجام یک حمله ۵۱ درصدی سنتی لازم است. این موضوع می‌تواند منجر به تأیید تراکنش‌هایی شود که در غیر این صورت فاقد اعتبار شناخته می‌شوند‌، مانند فرستادن همان Ether (ETH) به دو آدرس مختلف.

برخی از پروژه‌ها سعی کرده‌اند با محدود کردن میزان اعتبار سنجی نودها، سرعت شبکه را بهبود بخشند؛ فلسفه‌ی بسیار متفاوت‌تر از اتریوم این است که برای مثال EOS اعتبارسنج‌های خود را به ۲۱ مورد محدود کرده است. این ۲۱ اعتبارسنج توسط دارندگان توکن یا جامعه‌ی توکن رأی داده می‌شود تا یک فرم حاکمیتی منصفانه و توزیع شده را حفظ کند، البته با نتایج متفاوت. این گزارش۴۰۰۰ TPS به شبکه داده است و توسعه‌دهندگان اطمینان دارند که می‌توانند مقیاس خود را ادامه دهند‌، که این پروژه را به عنوان یکی از رقبای اصلی اتریوم در این فضا قرار داده است. با این حال‌، به اعتبارسنجان محدود اغلب به عنوان نوعی تمرکز نگاه می‌شود‌.

البته‌، یکی از روش‌های متداول در مورد مقیاس گذاری بلاک چین، افزایش اندازه‌ی بلاک‌های جداگانه است. این رویکردی بود که بیت کوین کش هنگام کنار گذاشتن بیت کوین در سال ۲۰۱۷ به طرز مشهوری اتخاذ کرد. جامعه‌‌ی بیت کوین کش که نمی خواست محدودیتی از۱ مگابایت داشته باشد‌، قوانین را تغییر داد تا پروژه بتواند ۸ مگابایت و بعداً ۳۲ مگابایت بلوک داشته باشد. در حالی که این قطعاً به معنای وجود فضای بیشتر در هر بلوک برای افزودن داده‌های معامله است‌، اما برخی اشاره می‌کنند که ادامه‌ی رشد اندازه‌ی بلوک به طور نامحدود غیرممکن است

منابع:

اینوستوپدیا

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید